My child is my reward

The interviewer (Arzu Soltan) met Zumrud Alimatova in her home in Gusar, Azerbaijan. The conversation took place over a glass of tea at Zumrud’s well-lit, spacious, clean house. She felt some uneasiness about the voice recorder and was more outspoken when the recorder was turned off.

I am 38, married. I have three children – a 19 year-old daughter, and two sons – 15 and 10. I’ve been married for 17 years. I am my husband’s second wife. When we married, he already had two children and the two eldest children are from his first marriage. The little boy is mine.

When I was 21, I was married to a different man. I moved with him to a mountainous village and we had a very good life there, with good income. But I had a problem – I did not have children. Twice, I had miscarriages when I was six-months pregnant. I spent my entire third pregnancy in a hospital but it didn’t work again. The child was born after 8 months and lived for only one day. I don’t know what the problem was. All of my blood tests came back negative, I did not have any infection or anything. The doctor said that perhaps my husband’s and my blood types were incompatible but no one did any tests. Unfortunately, this must have been the reason. When I came out of the hospital, I needed to be cared for, so my mother took me to her home. And then my husband never came to take me back. That’s how we separated.

After two years, I met my current husband. He had two children. His wife died from a heart disease. We built a family. His kids were 6 and 1.5 years old. I was looking after them like they were my own children – loved them, raised them. This time, my husband did not want me to have any more children. I think, he was worried that if I had my own child, my attitude to his children would change. Eventually, after 4 years, I had a son. Without any treatment or anything. In fact, while I was pregnant, I worked in the field and sowed and harvested onions.

No matter how devoted I am to my husband’s children from the first marriage, my mother-in-law and others sometimes criticize me, saying “The child lost weight,” etc. But I think that if I weren’t looking after them like my own, God would not have given me my own child. Becoming a mother was my reward for being a good mother to them.

Once my youngest son came home from the street where he was playing and said that he was told that he was my only “real” child. His older siblings heard that. I reprimanded him for saying this but they just laughed it off.

Does your daughter have a problem with getting married?

Yes, she does. She loves someone but he is not a good boy. He drinks, swears, does not have any manners. We don’t agree to this marriage.

Is this related to his being from a different ethnic group?

No, it isn’t. We are Lezghins, and the boy is a Lezghin too.

Would you agree to her marriage to someone from a different ethnic or religious group?

No, we wouldn’t agree to that.

How about neighbors or colleagues from other ethnic groups?

We live side by side with Azerbaijanis, we are neighbors. We don’t have any problems.

When the interview is over, she adds:
It is impossible to be happy with everything. Of course, I would want to have better living conditions, to live in a city, to be more carefree.

Translation into Armenian:

Երեխաս իմ պարգևն է

Հարցազրույցը վարողը` Արզու Սոլտանը, հանդիպել է Զումրուդ Ալիմատովային վերջինիս տանը`ադրբեջանական Գուսար քաղաքում: Խոսակցությունը Զումրուդի տանն ընթացել է մի բաժակ թեյի շուրջ: Ձայնագրիչը որոշակի անհանգստության զգացում է առաջացրել Զումրուդի մեջ, և նա առավել անկեղծ է եղել, երբ ձայնագրիչն անջատված է եղել:

Ես երեսունութ տարեկան եմ, ամուսնացած եմ: Ունեմ երեք երեխա` տասնիննամյա դուստր և երկու որդիներ`տասնհինգամյա և տասնամյա: 17 տարի է, ինչ ամուսնացած եմ: Ամուսնուս երկրորդ կինն եմ: Երբ մենք ամուսնացանք, նա արդեն ուներ երկու երեխա, և երեխաներից երկու ամենամեծերը նրա առաջին ամուսնությունից են: Փոքրիկ որդիս ինձնից է:

21 տարեկան հասակում ամուսնացած էի մեկ այլ մարդու հետ: Նրա հետ տեղափոխվեցի մի լեռնային գյուղ, ուր լավ կյանք էինք վարում` լավ վաստակ ունենալով: Բայց ես ունեի խնդիր. ես չունեի երեխա:  Կրկնակի վիժել եմ հղիության վեցերորդ ամսում: Երրորդ հղիությանս ողջ ընթացքը հիվանդանոցում եմ անցկացրել, բայց դա էլ ցանկալի արդյունք չտվեց: Երեխան ծնվեց հղիության ութերորդ ամսում և ապրեց միայն մեկ օր: Ես չգիտեմ, թե ինչում էր կայանում խնդիրը: Արյանս թեստերը բացասական պատասխաններ էին ունենում, ես չունեի որևէ վարակ կամ նման մի այլ բան: Բժիշկն ասաց, որ թերևս ամուսնուս և իմ արյան տիպերն անհամատեղելի էին, բայց էլ թեստեր չարվեցին: Դժբախտաբար պատճառը պետք է որ դա լիներ: Երբ հիվանդանոցից դուրս գրվեցի, խնամքի կարիք ունեի, այդ պատճառով մայրս ինձ իր տուն տարավ: Իսկ ամուսինս երբեք չեկավ իմ հետևից ինձ տուն տանելու: Ահա թե ինչպես բաժանվեցինք:

Երկու տարի անց հանդիպեցի ներկայիս ամուսնուն: Նա ուներ երկու երեխա: Իր կինը մահացել էր սրտի հիվանդությունից: Մենք ընտանիք ստեղծեցինք: Իր երեխաները 6 և 1.5 տարեկան էին: Ես հոգ տարա նրանց մասին, ասես նրանք իմ սեփական երեխաները լինեին, սիրեցի ու մեծացրի: Այս անգամ ամուսինս չէր ուզում, որ երեխա ծնեի: Կարծում եմ` անհանգստանում էր, որ եթե իմ սեփական երեխան ունենայի, վերաբերմունքս իր երեխաների հանդեպ կփոխվեր: Վերջիվերջո` 4 տարի անց, ծնեցի որդուս: Առանց որևէ բուժման կամ այլ բանի: Իրականում, երբ ես հղի էի, աշխատում էի դաշտում, ցանում ու հավաքում սոխի բերքը:

Անկախ այն փաստից, թե որքան նվիրված եմ ամուսնուս առաջին ամուսնությունից երեխաներին, սկեսուրս և այլոք երբեմն քննադատում են ինձ` ասելով. «Երեխան քաշ է կորցրել», և այլն: Բայց կարծում եմ, որ եթե ես չխնամեի նրանց, ինչպես իմ սեփական երեխաներին կխնամեի, Աստված չէր պարգևի ինձ իմ սեփական զավակին: Մայրանալն իմ պարգևն էր նրանց համար լավ մայր լինելու դիմաց:

Մի անգամ որդիներիցս փոքրը փողոցում խաղալուց հետո վերադառնալով տուն ասաց, որ իրեն ասել են, թե ինքն է իմ միակ “իրական” երեխան: Նրա քույրն ու եղբայրը լսեցին դա: Ես նախատեցի նրան դա ասելու համար, իսկ նրանք թեթև վերաբերվեցին այդ ամենին և ծիծաղեցին:

Քո աղջիկն ունի՞ ամուսնության հետ կապված խնդիր:

Այո, նա ունի նման խնդիր: Նա սիրում է մեկի, ով լավ տղա չէ: Խմում է, հայհոյում, չունի հարիր վարվելակերպ: Մենք համաձայն չենք այդ ամուսնությանը:

Իսկ դա առնչվու՞մ է նրա` այլ էթնիկ խմբի պատկանելությանը:

Ոչ, կապ չկա: Մենք լեզգիներ ենք, ինչպես և այդ տղան:

Դուք կհամաձայնեի՞ք նրա ամուսնությանը մեկի հետ, ով կլիներ այլ էթնիկ կամ կրոնական խմբից:

Ոչ, մենք չէինք համաձայնվի դրա հետ:

Ի՞նչ կասես այլ էթնիկ խմբերի պատկանող հարևանների կամ աշխատակիցների մասին:

Մենք ապրում ենք կողք կողքի ադրբեջանցիների հետ, նրանք մեր հարևաններն են: Մենք չունենք խնդիրներ նրանց հետ:

Երբ հարցազրույցն ավարտվեց, նա ավելացրեց. « Անհնար է լինել երջանիկ ամեն ինչում: Անշուշտ ես կուզեի ունենալ ավելի լավ կենցաղային պայմաններ, ապրել քաղաքում, լինել ավելի անհոգ»:

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: